U bent hier

Columns

afbeelding van Elze te Winkel

De oude man

Het lag demonstratief uitgestald op tafel. Het kon niet missen, mijn oog viel er meteen op toen ik er langs liep. Ik was in de kringloop en neusde rond op de boekenafdeling. De naam Eva Braun flikkerde me tegemoet. Net toen ik op het punt stond het boek op te pakken draaide een oude man zich om, keek mij aan, wees naar het boek, en zei tegen mij: dat is 'de vrouw van'...
'Hitler', vulde ik aan.
Uit mijn ooghoeken zag ik een vrouw langslopen en ik voelde meer dan ik het zag hoe ze misprijzend naar het boek en ons keek.

afbeelding van Elze te Winkel

Volger

Ik heb er een nieuwe volger bij, meldt Twitter: de Alzheimer drug discovery foundation. Nou heb ik niet zoveel volgers dus zoiets valt mij onmiddellijk op. En deze zeker. Ik heb niks met alzheimer - voorzover ik weet tenminste - tenzij het over de oorzaak van ziektes als alzheimer, parkinson, depressie en stress e.d. gaat. En het verband daartussen en met individueel- en groepsgedrag en groepsdruk. Daar theoretiseer ik wel eens over en pluis ik wel eens iets over uit.

afbeelding van Elze te Winkel

Het thuisgevoel

'Doe alsof je thuis bent'... Ehhhh, thuis....? Mijn adem stokt. Mijn hersens draaien meteen op volle toeren. In de alertstand. Oh jee.... Thuis.... Je bedoelt die plek waar je slaapt en eet en je alleen mag zijn als je je conformeert aan de sapiens economiserende hand van Fries-Frankisch-Saksisch-Nederlandse narcisten? Waar je alleen -voor hen- eropuit mag om nog meer van alles na te jagen en hun eventuele concurrenten heimelijk te verjagen, door hen voortdurend te plagen met tweeslachtig doorzagen hoe hemels het narcistisch geaarde familiehuis wel-niet is?
afbeelding van Elze te Winkel

Genieten

Ken je dat? Zit je net lekker te genieten van een of ander succesje van jouw en/of anderen, komt er weer zo'n stoorzender de boel verprutsen. Ik heb daar een abonnement op. Stoorzenders. Zitten in mijn kop verankerd. Zijn er al vroeg ingeprocedureerd. Calvinistisch, zoals het Nederlanders betaamd, dat spreekt....

afbeelding van Elze te Winkel

Calvinisten

Onlangs heb ik de 7e aflevering van het TV programma 'Achter de Dijken' van de KRO-NCRV gezien. In de [8-delige serie gaat domineeszoon Leo Blokhuis op zoek naar de invloed van het calvinisme op onze volksaard. Kernvraag is in hoeverre de soberheid, zuinigheid, en het 'doe maar gewoon' typisch Nederlandse verschijnselen zijn. Via Luther en Calvijn en het Nederlands handelen kwam de rol van 'de gelukkige huisvrouw' in beeld, als onafhankelijke, zakelijke familiemanager.

afbeelding van Elze te Winkel

Taboes

Ze vliegen aan alle kanten om je oren: de taboes. Sommigen worden ermee doodgegooid, anderen de mond gesnoerd of op een andere manier het eeuwige zwijgen opgelegd.

afbeelding van Elze te Winkel

De zwijgcultuur

Zwijgen. Als er iets is wat ik met de paplepel kreeg binnengegoten is het wel zwijgen. 'Houd je mond', 'wat denk je wel'...., waren de stereotype uitspraken van mijn moeder, als ik weer eens iets zei of vroeg wat haar niet aanstond. Niet dat het haar ook maar iets interesseerde wat ik dacht of vond. Dat boeide haar niet, was bij voorbaat al belachelijk.

afbeelding van Elze te Winkel

De schutting

Vandaag wordt de schuttting in de tuin geplaatst. In mijn nieuwe achtertuin in mijn nieu­we huis in mijn nieuwe woonplaats. Omsloten door drie houten wanden en het huis. Heb ik 1 meter 80 ho­ge privacy. Begrenst met een afsluit­bare poort.

afbeelding van Elze te Winkel

"Brief van Claus"

Ik spreek in gedachten wel vaker met do­den. Zoals tante Marie, de oppas uit mijn peutertijd, ‘Tante Riek’, de moeder van het verzet uit de 2e WO wiens standbeeld ik op bijna 6 jarige leeftijd onthuld zag worden of anderen. Ik vraag me af wat ze zouden zeggen, wat ze mij zouden adviseren en ik luister. Vandaag moest ik denken aan Prins Claus die een jaar geleden overleed. En in gedachten ‘hoorde’ ik hem dit zeggen:

Lieve Trix,

afbeelding van Elze te Winkel

Grenzen en raakvlakken

Goh, wat heb ik me geërgerd aan dat artikel van José Rijnaarts in Opzij nr. 3 j.l. over Lulu Wang. Wat een botheid en on­ge­voe­lig­heid. Ik kan maar twee dingen be­denken; ofwel het onder­werp raakt haar persoon­lijk dermate dat ze dit alleen lijkt te kunnen bekijken door te doen alsof het allemaal niet ge­beurd is, [iets waar veel slachtoffers van overschre­den persoon­lijke grenzen, in welke vorm dan ook, last van hebben], ofwel ze is stront­jaloers dat iemand zo `makke­lijk’ succes heeft met een boek vol taalfou­ten omdat het onder­werp het publiek aanspreekt.

Pagina's